دل بیتاب من با دیدنت آرام می گیرد

اگر دوری ز آغوشم نگاهم کام می گیرد

مرا گرمست میخواهی نگاهت را مگیر از من

که دل از ساقی چشمان مستت جام می گیرد

تو نوشین لب میان جمع خاموشی ولی چشمم

زهر موج نگاه دلکست پیغام می گیرد

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

با اشک های  دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو  مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من و نیاز تنو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ و زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

می خواستم شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

به نام خدای منتظر

سلام دنیا

محکومت کردم تو دادگاهی که نه قاضی داره و نه وکیل

پس نه از حکم بترس نه از پرداخت خسارت

خسارت به آدمایی که خیلیاشون حتی دیگه در قیدت نیستن.

آدم هایی که چشمهاشونو بستن و به آرامشی رسیدن که در شب و روز سیاهت محو شده است. نه آرامشی به رنگ دریا نه آرامشی به رنگ رویا بلکه آرامشی به رنگ خدا آره دنیا آرامشی که با مرگ میاد و ثابته.

قاضی دادگاه تو خدا و وکیل تو خودم! پس هیچ کدوم در مقابل تو نیستیم. من توان رویارویی با دنیای بزرگ اما کوچیک و ندارم پس مجبورم به تبار تمام نابود شده هایم در کنارت باشم نه در قبالت مجبورم با چرخ زمان و گرداننده اش یعنی تو پیش روم تا به جایی که به آرامش ابدی رسم.

چرا دنیا؟! چرا کسی دلش بهت خوش نیست؟ چرا همه از روی اجبار در کنارت؟

می بینی که دل آدم ها داره می پوسه ولی دل سنگت از غصه نمی سوزه؟

می بینی که چشمای خیلیا تو خواب خیسه ولی قلم سرنوشت حاضر نیست واسشون خوب بنویسه؟!

می بینی که خیلیا با دل خسته،قلب شکسته،عمر رسته،چشمای بسته،پرواز کردن و رفتن ولی چرا عبرت نمی گیری دنیا؟

شکستن آدم ها،ناکامی رویا چقدر لذت بخش که باز به بخت سیاه رفته ها راضی نمی شی

آره بذار از آدمایی که واسه اینکه زخم کمرشون رو کسی نبینه سینه خیز میرن تا بلکه کسی متوجه نشه از کمر شکسته های روزگارن

بذار از آدمایی که شبا به جای لالایی واسه دختراشون از عبور عشقشون از تونل سیاه روزگار میگن تا مبادا دخترشونم قصد عبور از اون تونل رو داشته باشه.

بگذر از اونی که تنها دلخوشیش یه شمع خاموش یه قبر سیاه و یک اشک بی ریاهو یه عشق بی وفاست.

بگذر از اونی که الان یه عمره یه رز آبی تو دسته شه و کنار جاده ی انتظار داره جون میده.

کسی که تو باغچه ی دلش فقط به گل های حسرت آب میده.

کسی که تو مزرعه دلش هزاران هزار مشغول ریشه کن کردن غرورشن.

دنیا میبینی؟ آخه مگه کوری؟ چرا نمی شنوی؟ صدای زجه های دختر 16ساله،پسر27ساله،مادر46ساله و پدر 53 ساله رو نمی شنوی؟

چرا نمی شنوی زجه های اونی که زیر لگد عشق هزاران بی وفاها داره جون میده؟

کسی حاضر نیست تو دنیای کثیفت یک قدم به سمت دریای نحیفت برداره می دونم گوشت پره از این حرفا می دونم مثه این نامه من و خیلیا واست فرستادن تو سنگی دنیا،تو سیاه رنگی دنیا تو گذشت نداری دنیا پس من ازت می گذرم و می سپارمت به

خدا.

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

میروم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

زتو ای جلوه امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ،می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ، ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمدو از شاخم چید

شعله آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب، خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبس بی حاصل

 
آواز باران تو را به فردا فرا می خواند
او خوب می داند تو نیز به فردا می نگری
آواز باران در گوشت زمزمه می کند که آرام و بی صدا از شب بگذری و به فردا برسی
او خوب می داند تو سکوت شب را نخواهی شکست تو به فردا می نگری
آواز باران تو را به بازی نور فراسوی ابرها می خواند
او زلال نگاهت را خوب می داند
آواز باران تو را به فردا و فرداهای بعد می خواند
او می داند که تو جز به فردا نمی نگری
پس با او بخوان
بخوان آواز باران را
آواز زندگی را
بخوان آواز بودن آواز زندگی راز جاودانگی را
آواز باران را...

« ... بخاطر هيچكس ... »
 
ازم پرسيد به خاطره كي زنده هستي ؟
با اينكه دوست داشتم با تمام وجودم داد بزنم "بخاطر تو"، بهش گفتم : "بخاطر هيچكس" ...
پرسيد : پس به خاطره چي زنده هستي ؟
با اينكه دلم داد ميزد "به خاطر دله تو"، با يه بغض غمگين بهش گفتم "بخاطر هيچي"
ازش پرسيدم : تو بخاطر چي زنده هستي ؟
در حالي كه اشك تو چشمش جمع شده بود گفت : بخاطر كسي كه بخاطر هيچ زنده است . !!!

خدا را یافتی؟ مسافر!

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست.

مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت. و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید.مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود.

به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید. مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت. درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.

گفت : هیچ‌ چیز ندارم.

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت. دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی! درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست .

این داستان ترجمه ای است از حدیث شریف امیرالمومنین علیه السلام "من عرف نفسه فقد عرف ربه" آن کس که خود را شناخت خدای خود را نیز خواهد شناخت

     آرامش جاودانه می خواهم

     بر حسرت دل دگر نیفزایم

     آسایش بیکرانه می خواهم

                                     پا بر سر دل نهاده می گویم

                                     بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

                                     یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                     از بوسه آتشین او خوشتر

                                                                         پنداشت اگر شبی به سر مستی

                                                                         در بستر  عشق  او  سحر کردم

                                                                          شبهای  دگر که  رفته از عمرم

                                                                           در دامن دیگران  به  سر  کردم

     دیگر نکنم ز  روی   نادانی

     قربانی  عشق او  غرورم  را

    شاید که چو  بگذرم از  او یابم

    آن گمشده شادی و سرورم را

                                             عشقی که تو را نثار ره کردم

                                             در سینه دیگری نخواهی یافت

                                              زان بوسه که بر لبانت افشاندم

                                             سوزنده تر آذری نخواهی یافت

                                                                                           در جستجوی تو و نگاه تو

                                                                                            دیگر ندود نگاه بی تابم

                                                                                             اندیشه آن دو چشم رویایی

                                                                                             هرگز نبرد زدیدگان خوابم

     دیگر به هوای لحظه دیدار

     دنبال تو در به در نمی گردم

     دنبال تو ای امید بی حاصل

     دیوانه و بی خبر نمی گردم

                                        در ظلمت آن اتاقک خاموش

                                        بیچاره  و  منتظر  نمی مانم

                                        هر لحظه نظر به در نمی دوزم

                                         وان آه نهان به لب نمی رانم

                                                                                  ای زن که دلی پر از صفا داری

                                                                                  از مرد وفا مجو  مجو  هرگز

                                                                                  او معنی عشق را نمی داند

                                                                                  راز دل خود به او  مگو  هرگز

پرسید چقدر مرا دوست داری ؟

سکوتی کردم چند لحظه به چشمهایش خیره شدم ،

گفتم :

دوستت دارم به آن اندازه ای که عاشقم ، عاشق یک عاشق واقعی ، عاشق تو.... 

عاشقی که برای رسیدن به تو لحظه شماری میکند ،

به عشق این لحظه های انتظار دوستت دارم....

به اندازه تمام لحظه های زندگی ام تا آخر عمرم  عاشقم !

به عشق اینکه تو را تا آخرین نفس دارم ، دوستت دارم !

به عشق اینکه گاهی با تو و گهگاهی به یاد تو در زیر باران قدم میزنم عاشق بارانم

به عشق آمدن باران و به اندازه تمام قطره های باران دوستت دارم !

به عشق تو به  آسمان پر ستاره خیره میشوم ،

به اندازه تمام ستاره های آسمان دوستت دارم!

به عشق دیدنت بی قرارم ، حالا که تو را دارم هیچ غمی جز غم دلتنگی ات    

در دل ندارم،به اندازه تمام لحظه های بیقراری و دلتنگی دوستت دارم ...

من که عاشق چشمهایت هستم ، عاشق گرفتن دستهای مهربانت هستم ،

به عشق نگاه به آن چشمهای زیبایت دوستت دارم..

لحظه های عاشقی با تو چقدر شیرین است ، آنگاه که با تو هستم یک لحظه تنها ماندن  

نفسگیر است !

به شیرینی لحظه های عاشقی دوستت دارم !

من که تنها تو را دارم ، از تمام دار دنیا تنها تو را میخواهم ، تو تنها آرزویم هستی

به اندازه تمام آرزوهایم که تنها تویی ، به اندازه دنیا که میخواهم دنیا نباشد و تنها تو  

برای من باشی ، به اندازه همان تنهایی که یا تنها با تو هستم و یا تنها به یاد تو ای  

عشق من ، ای بهترینم به عشق همه این عشقها دوستت دارم !

پرسیدم به جواب این سوال رسیدی؟

اینبار او سکوت کرد و اینبار او با چشمهای خیسش به چشمهایم خیره شد!

اشکهایش را پاک کردم و این سکوت عاشقانه همچنان ادامه داشت

و باز گفتم : به اندازه وسعت این سکوت عاشقانه که بین ما برپاست دوستت دارم!  

جوانمرد دعا میكرد و از خدا آئینه ای می خواست تا خود را در آن ببیند . خدا دعایش را برآورده نمی كرد و جوانمرد بر اجابت دعایش اصرار می ورزید .

روزی ، عاقبت دعای جوانمرد مستجاب شد و خدا آئینه ای به او داد و جوانمرد حقیقت خود را دید .پیراهنی بود پر از چرك و ناپاكی .

جوانمرد ترسان شد و گفت : نه ، خدایا ، اما این من نیستم .

پس كجاست آن همه شور و آن همه عشق و آن همه سوز و گداز كه در من بود ؟

خدا گفت : آن سوز و گداز و آن شور و عشق كه تو نیستی ، آن منم ، كه گاهی در جامهء تو می روم . وگرنه تو همینی كه می بینی .

جوانمرد خاموش شد و دیگر هیچ نگفت ....

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خوابست

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر بروی دفتر خویش

تن صد ها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

می دود همچو خون به رگ هایم

آه.... گویی ز دخمه دل من

روح شبگرد مه گذر کرده

یا نسیمی در این ره متروک

دامن از عطر یاس تر کرده

بر لبم شعله های بوسه تو

می شکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پرنور

می درخشد میان هاله راز

ناشناسی درون سینه من

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

آه.... باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

بیگمان زان جهان رویایی

زهره بر من فکنده دیده عشق

می نویسم بر روی دفتر خویش

«جاودان باشی ای سپیده عشق»

نشانی از عشق
 
بلندگوی بیمارستان بدون لحظه ای توقف اسم مرا صدا می کرد تا به بخش کودکان تازه متولد شده بروم یکی از فرشته های
کوچک دچار مشکل شده و نارس به دنیا آمده بود .
دراتاق بخش ، مادر و پدر فرشته کوچک آسمانی هیجان زده نشسته بودند ، هر دو بعد از پایان نه ماه انتظار و تولد اولین بچه خود ، خوشحال به نظر می رسیدند ، دوران بارداری مادر بدون هیچ مشکل و مساله حادی سپری شده بود اما وقتی نوزاد به دنیا آمده بود بلافاصله پرسنل پزشکی متوجه شدند مشکل بزرگ وقابل توجهی وجود دارد .
به زبان ساده تر بخشی از مغز وجود نداشت و جمجمه نیز بسیار ناقص بود . معمولا چنین نوزادانی در همان چند ساعت نخست تولد میمیرند و یا عمر بسیار کوتاهی دارند و اغلب دچار سایر علایم و نارسایی های مهم دیگر نیز هستند .

پدر و مادر هنوز نوزاد خود را ندیده بودند و بی صبرانه منتظر رسیدن لحظه دیدار با مسافر کوچولوی خود بودند . وقتی پزشک بخش نوزادان ، فرشته کوچک را در دستان من گذاشت ، پدر جوان با حالتی از نگرانی و هیجان شاهد موهبتی از سوی خدا شد که هنوز کامل رشد نکرده بود . نوزاد کوچک حتی نمی توانست درست گریه کند . خوشبختانه مشکل تنفسی حادی نداشت . اما رنگ آبی تیره صورتش نشان می داد که احتمالا نارسایی قلبی حادی دارد .
توصیف حالت عاطفی و احساسات برخاسته از دل در چنین لحظاتی غیرممکن است . تمام ساعت های انتظار ، یک دنیا حس خوب تحمل کردن لحظات درد و اضطراب همه وهمه با حس این که مسافر کوچولوی زیبا و سالمی در راه است تسکین پیدا می کنند .همه می خندند . با هیجان کارهایی را که می خواهند برای آن عزیز کوچوکو انجام بدهند توصیف می کنند . دیدن اولین دندان اولین قدم ها اولین کلمه ای که بر زبان می آورد برای شان هیجان انگیز است . اما تمام آرزوهای آن ها بر باد رفته بود . مانند کشتی به گل نشسته ، کشتی رویاها و آرزوهای آن ها نیز به گل نشسته بود . دستم را روی شانه پدر جوان گذاشتم . او نوزاد کوچکرا از من گرفت و در آغوش مادر گذاشت . پرستار جوان دست مادر را گرفته بود و سعی می کرد وضعیت را برای او قابل تحمل کند .اگر چه مشخص بود که آن ها به هیچ یک از حرف هایی که زده می شد ، گوش نمی دادند . پرستار به آرامی نوزاد را از آغوش مادر گرفت
تا او را به بخش نوزادان ببرد . برای هر دو آن ها توضیح دادم که از دست ما چه کارهایی بر می آید .
همان طور که از اتاق بیرون می رفتم از مرد پرسیدم : دوست دارید اسم بچه را چی بگذارید ؟
جوابی نداد . فقط گفت : آیا زنده می ماند ؟ گفتم : باید بیشتر آزمایش و بررسی کنیم .
یک لحظه تجربیاتی را که راجع به چنین بچه هایی داشتم مرور کردم اگر چه ممکن بود نوزاد برای مدتی زنده بماند ، اما آیا به زور زنده نگه داشتن آن نوزاد ، عملی اخلاقی بود ؟
نتایج بررسی و اسکن های قلبی ، عکس های قفسه سینه و سونوگرافی نشان داد ، قلب نارسایی های جدی دارد که امکان ترمیم آن ها نیست . نوزاد مشکلات دیگری هم در عملکرد کلیه داشت . داشتم به مسافر کوچولوی بی گناه نگاه می کردم که پرستار ، مادر را روی صندلی چرخدار به بخش نوزادان آورد ، بعد از تمام شدن توضیحات تخصصی من درباره مشکلات متعدد بچه ، مادر به آرامی به من نگاه کرد و گفت :" اسم مسافر کوچولوی ما موهبت است . من و پدرش هم بی نهایت دوستش داریم .می توانم او را در آغوش بگیرم ؟بچه را در آغوش گرفت و به اتاق مجاور رفت . پدر جوان هم در آن جا ایستاده بود . هر دو نوزاد کوچک را در آغوش گرفتند
و با او شروع به صحبت کردند . خواستم از اتاق بیرون بروم و مزاحم خلوت مقدس آن ها نشوم اما از من خواهش کردند که من نیز در کنار آن ها حضور داشته باشم . مادر ، بچه را در آغوش داشت و مرد جوان نیز در صندلی مجاور کنار او نشسته بود . مادر جوان شروع کرد به دعا خواندن . بعد هر چه لالایی کودکانه می دانست برای پسر کوچولوی خود خواند . سپس از امید ها و آرزوهای خود و همسرش برای او گفت . و گفت که چه قدر او را دوست دادند . محو این صحنه شده بودم . احساس نا امیدی ، خشم و آزردگی جای خود را به عشق بی قید و شرط و یک دنیا حس ناب داده بود . یکی از تلخ ترین تجربیات زندگی برای این زوج جوان اتفاق افتاده بود . تجربه ای که غالبا با خود حس خشم ، دشمنی با دنیا و کاینات و تاسف به همراه دارد .خداحافظی با یک دنیا آرزو و امید و قدم برداشتن در ویرانه خواسته ها ، واقعا جانکاه است . اما در هنگامه این تجربه سخت و طاقت فرسا این دو انسان رشد یافته فهمیده بودند باید این فرصت کوتاه را غنیمت بدانند و در کنار پسر کوچولوی شان لذت ببرند و هر چه در توان دارند برای او انجام دهند . به او بفهمانند علی رغم نقص جسمانی ، او یک موهبتن اللهی است و این لیاقت را دارد که در قلب پدر و مادر و سایر انسان ها جای گیرد .
آن زوج جوان فهمیده بودند آن چه در آن لحظات مهم است ، محبت کردن به فرزندشان است . آن ها بدون توجه به ناهنجاری ها و کاستی های جسمانی با بچه خودبازی کردن ، نوازشش دادند و او را بوسیدند و از اعماق وجود ، او را در آغوش خود گرفتند . نقص و زشتی های ظاهری در برابر دیدگان آن ها معنایی نداشت ، در عوض روح ارزشمندی را در کالبدی کوچک و نحیف می دیدند که برای زندگی و زنده ماندن چند ساعتی بیشتر زمان در اختیار نداشت . نوزاد کوچک در اوج عشق و محبت چند ساعت بعد ، از دنیای مادی خداحافظی کرد و رفت .اما درسی که از آن ها گرفتم فراموش نشدنی است . آن ها به من یاد دادند ارزش زندگی به مدت زمان اقامت جسم ما در روی کره خاکی نیست . بلکه آن چه مهم است میزان عشقی است که در زمان توقف خود به دنیا و انسان ها هدیه می دهیم و دریافت می کنیم . آنها با تمام وجود خود این هدف مقدس را انجام دادند ، چرا که می دانستند هر جا که در آن نشانی از عشق باشد خداوند نیز در آن مکان حضور دارد .

من تنهاشدم

یادته پروانه صفت چشم به چشم میدوختیم
                        مثل شمع و پروانه پای هم میسوختیم
                                      اون روزا رفاقتمون خیلی ساده بود
                                              حسادت دوستات به تو خیلی ضایع بود
                                    می خوای پیشت من همین حالا برگردم!
                          بدونه من الان خیلی ها تو رو ترک کردن
                   به تو حسودی میکردن چون با من بودی
 همیشه اون موقع ها دوسم داشتی چون پیشم بودی
یادته اون موقع ها عاشقم نبودی؟
                واسه دوستی با من لایقم نبودی
                       پیش رفیقات گفتی میپوچینمش به زودی
                                گفتم باشه برو! از این کار نمیبری سودی

من تنها شدم!
     دیگه به تو چه
        خودم میدونم چی کار کنم تا از نو شه!
                 الان میخوای پیشم باشی
                                   زودتر برو
      حالا که معروفم فقط میگی میخوام تو رو؟
اون موقع ها بچه بودیم حالیمون نبود
                   عشق و عشقبازی تو بازیمون نبود
                                       انگار نه انگار که با هم دوست بودیم
                                        همدیگرو دوست داشتیم و دوست هم بودیم
                        شب و روز به من فکر میکردی
          میدونم که الان میخوای پیشم برگردی
        ولی اینو فهمیدم که چقدر خر بودم
البته اون موقع ها خیلی بچه تر بودم
تو رفتی من هستم
    دیگه دستتو پس نده تو دستم
              من هستم
    چشمامو واسه ی گریه بستم من
       اما دفتر زندگی رو نبستم
       من رفتم تا بگم بهت
            گوش کن!

                                                                          از این روزهای تاریک و غمناک و بارانی

                     دلم کرفته از این قابهای خالی بر دیوار
 

                                                                         از این گل های خشکیده و خاطرات یک دیدار

                     دلم گرفته از این مردمان پر دروغ و فریب

                                                                          از این حرفهای تلخ واین روزگار غریب

                     دلم  گرفته از این شعر ها و عاشقانه گفتن ها

                                                                            از این عطر ها و به یادت شکفتن ها

دلم گرفته از هر چه هست و نیست در دنیا

از آسمان و زمین و تمام آدم ها

معنای عشق

روزي يكي از خانه هاي دهكده آتش گرفته بود. زن جواني همراه شوهر و دو فرزندش در آتش گرفتار شده بودند. شيوانا و بقيه اهالي براي كمك و خاموش كردن آتش به سوي خانه شتافتند. وقتي به كلبه در حال سوختن رسيدند و جمعيت براي خاموش كردن آتش به جستجوي آب و خاك برخاستند شيوانا متوجه جواني شد كه بي تفاوت مقابل كلبه نشسته است و با لبخند به شعله هاي آتش

 نگاه مي كند. شيوانا با تعجب به سمت جوان رفت و از او پرسيد:" چرا بيكار نشسته اي و به كمك ساكنين كلبه نرفته اي!؟"
جوان لبخندي زد و گفت:" من اولين خواستگار اين زني هستم كه در آتش گير افتاده است. او و خانواده اش مرا به خاطر اينكه فقير بودم نپذيرفتند و عشق پاك و صادقم را قبول نكردند. در تمام اين سالها آرزو مي كردم كه كائنات تقاص آتش دلم را از اين خانواده و از اين زن بگيرد. و اكنون آن زمان فرا رسيده است."
شيوانا پوزخندي زد و گفت:" عشق تو عشق پاك و صادق نبوده است. عشق پاك هميشه پاك مي ماند! حتي اگر معشوق چهره عاشق را به لجن بمالد و هزاران بي مهري در حق او روا سازد.
عشق واقعي يعني همين تلاشي كه شاگردان مدرسه من براي خاموش كردن آتش منزل يك غريبه به خرج مي دهند. آنها ساكنين منزل را نمي شناسند اما با وجود اين در اثبات و پايمردي عشق نسبت به تو فرسنگها جلوترند. برخيز و يا به آنها كمك كن و يا دست از اين ادعاي عشق دروغين ات بردار و از اين منطقه دور شو!"
اشك بر چشمان جوان سرازير شد. از جا برخاست. لباس هاي خود را خيس كرد و شجاعانه خود را به داخل كلبه سوزان انداخت. بدنبال او بقيه شاگردان شيوانا نيز جرات يافتند و خود را خيس كردند و به داخل آتش پريدند و ساكنين كلبه را نجات دادند. در جريان نجات بخشي از بازوي دست راست جوان سوخت و آسيب ديد. اما هيچكس از بين نرفت.
روز بعد جوان به درب مدرسه شيوانا آمد و از شيوانا خواست تا او را به شاگردي بپذيرد و به او بصيرت و معرفت درس دهد. شيوانا نگاهي به دست آسيب ديده جوان انداخت و تبسمي كرد و خطاب به بقيه شاگردان گفت:" نام اين شاگرد جديد "معناي دوم عشق" است. حرمت او را حفظ كنيد كه از اين به بعد بركت اين مدرسه اوست .

و هر که آمد و چیزی خواست. یکی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن. یکی چثه ا بزرگ خواست و آن یکی چشمانی تیز. یکی دریا را انتخاب کرد و یکی آسمان.

در این میان کرم کوچکی جلو آمد و به خدا گفت: من من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم. نه چشمانی تیز و نه چثه ای بزرگ. نه بالی و نه پایی. نه آسمان و نه دریا. تنها کمی از خودت- تنها کمی از خودت را به من بده.

 و خدا کمی نور به او داد.

نام او کرم شب تاب شد.

خدا گفت: آن که نوری با خود دارد بزرگ است- حتی اگر به قدر ذره ای باشد. تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیر برگ کوچکی پنهان می شوی.

و رو به دبگران گفت:کاش می دانستید که این کرم کوچک- بهترین را خواست. زیرا که از خدا جز خدا را نباید خواست.

X X X X X X X

هزاران سال است که او می تابد. روی دامن هستی می تابد. وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است. و کسی نمی داند که این همان چراغی است که روزی خدا آن را به کرم کوچک بخشیده است.

                 پشت شیشه برف می بارد                                    عشق ای خورشید یخ بسته

                 در سکوت سینه ام دستی                                     سینه ام صحرای نومیدیست     

                 دانه اندوه می کارد   !!!!                                        خسته ام- از عشق هم خسته

                 مو سپید آخر شدی ای برف                                    غنچه شوق تو هم خشکید

                 تا سر انجامم چنین دیدی! !                                   شعر - ای شیطان افسونکار

                 در دلم باریدی... ای افسوس                                  عاقبت زین خواب درد آلود

                  بر  سر گورم  نباریدی!!!!                                       جان من بیدار شد - بیدار

                 چون نهالی سست می لرزد                                    بعد از او دیگر چه می جویم

                 روحم  از  سرمای  تنهایی!!                                     بعد از او دیگر چه می پایم؟

                  می خزد در  ظلمت  قلبم!                                      اشک سردی تا بیفشانم 

                  وحشت  دنیای  تنهایی!!                                        گور گرمی تا بیاسایم

                                                       پشت شیشه برف می بارد

                                                       پشت شیشه برف می بارد

                                                        در سکوت سینه ام دستی

                                                           دانه اندوه می کارد 

اگر ماه  بودم به هر  جا که بودم سراغ تو را  از خدا می گرفتم

اگر سنگ بودم به هر جا که بودی سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به   صد ناز شاید شبی بر  لب بام  من می نشستی

اگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا می شکستی مرا می شکستی

دلم می خواهد کوچه های دلتنگی و

غربت را با سیل اشک هایم ویران کنم

تا در دنیا حسرت و غمی نباشد

که تو را اندوهناک ببینم

چرا که من و دل در کوچه های دلتنگی و غربت

سالها قدم زده ایم تا تورا یافته ام

اینک می خواهم با تو از این کوچه های غربت خارج شوم 

 بود شمعی در غم پروانه ای

روشن و تنها به فکر چاره ای

شاپرک پروانه ای در فکر او

آتشی در جان او افکنده بود

درد پروانه ز درد شمع بود

شمع هم از درد پروانه روان گشته بود.

بی تو اما عشق بی معناست میدانی؟

دستهایم تا ابد تنهاست میدانی؟

   اسمانت را مگیر از من که بعد از تو...

زیستن یک لحظه هم بی جاست میدانی؟

دوستت دارم همین!

این راز پنهانی است که از نگاه ساکتم پیداسا میدانی؟

            تو نیستی هفت سینم چیدن نداره

             می گن عیده ولی  دیدن  نداره

                                                                             ببین قلبم شکست اما نترسی

                                                                               ترقه بازی ترسیدن نداره

               یکی خواستش دل و چیزی نگفتم

                دل خالی که دزدیدن نداره

                                                                               می گم چشم تو باشه قبله من؟

                                                                               می گی چش که پرستیدن نداره

                 می گی شاید که خوابم رو ببینی

                 چشای خیس که خوابیدن نداره

                                                                                  چه لبخندی زدی به گریه من

                                                                                  عزیزم گریه خندیدن نداره

                                          نتیجه این که ما باید نباشیم

                                          حقیقت تلخه- رنجیدن نداره

به نظر من عشق یعنی دوست داشتن دوست داشتنی های دوستی که دوستش داری

شما چی می گید؟

مسافر!

فکر میکنید منم مسافرم خودتون چی ؟مسافرید؟

من فکر می کنم همه ما مسافریم درست مثل مسافرایه نوروزی که هدفشون از سفر فقط خوشگذرونیه ماهم همگی تویه این دنیا فقط می خوایم خوش بگذرونیم در واقع تویه سفر زندگی تنها هدف خیلی از ماها خوشگذرونیه اما گاهی اوقات تویه زندگی اتفاقاتی می افته که آدم نمی تونه از زندگیش لذت ببره مثل از دست دادن یه عزیز یا عاشق شدن البته از دست دادن رو می شه فراموش کرد اما عشق رو هرگز بد جوری البته گاهی اوقات ادمو اذیت می کنه  اینم فراموش نکنیم که بضی از سفرها ماموریتی یا به نوعی اجباری هستن همه ماهم تویه زندگی مون این سفرو داریم بعضی که خیلی وظیفه شناسن دوست دارن زود تر به همچین سفری برن اما بیشتر آدما از این سفرا خوششون نمی یاد این سفر هم حکایت آخرت مارو داره که جز شرمندگی چیزی برایه آدم نداره شاید هم همین دلیله که باعث می شه آدما فکر کنن یه همچین سفری اصلا وجود نداره.

گل من فراموش نکن سفر آخرت رو و تغییر بده هدف سفر نوروزیتو

  نام تو همیشه مرا مست می کند

  بهتر از شراب.

          بهتر از تمام شعر های ناب!

                           نام تو  اگر چه بهترین سرود زندگی است

                                                       من ترا به خلوت خدائی خیال خود:

                                                                         «بهترینه بهترینه من» خطاب می کنم.

                                                                                                          بهترینه بهترینه من!

زندگی عشق است

 عشق افسانه نیست

آنکه عشق را آفرید دیوانه نیست

عشق آن نیست که کنارش باشی

عشق آن است که یه یادش باشی

همواره به یادت هستم